In het fraaie coulisselandschap oostelijk van Deurne stuit je tegenwoordig op onverwachte gasten. Geen zwartbonte koeien, maar waterbuffels grazen en luieren in de wei. Het gevolg van een radicale koerswijziging van enkele boeren in De Peel. Rond de eeuwwisseling besloten zij te breken met de dwang en onzekerheid van Europese melkquota en wisselende vleesprijzen. ‘Zo’n tien jaar gelden zakte de vleesprijs in. Ik had van die fraaie dikbillen, maar verdiende er niet veel aan’, legt Piet Vogels uit. De  veehouder herinnerde zich op dat moment verhalen over waterbuffels waarvan bekeken werd of ze in Nederland konden aarden. ‘Dat was het geval. Een tiental dieren liep al vanaf 1995 hier rond en ons klimaat bleek de buffels goed te bevallen. De beesten kunnen niet zweten, daarom nemen ze in warmere landen als Italië ook graag een modderbad. Prima afkoeling voor ze. Die behoefte bleken ze hier veel minder te hebben, omdat het hier eenvoudigweg kouder is dan in het zuiden van Europa.’

De financiële perspectieven bleken voor Vogels doorslaggevend om voor de buffels te kiezen. Je blijft per slot van rekening ondernemer. Door een groeiende vraag naar mozzarella, die wordt gemaakt van buffelmelk, werd het ineens aantrekkelijk om de dikbil plaats te laten maken voor de waterbuffel. ‘Ik ben toen direct in de auto gestapt, naar Italië gereden en heb enkele buffels gekocht.’ Een dikke acht jaar later hebben Vogels en drie collega’s 350 buffels op stal en in de wei.

Hun buffelmelk ging aanvankelijk per vliegtuig naar Italië om vervolgens als mozzarella terug te keren naar Nederland. Ongeveer dezelfde route die een Nederlands varken doorloopt. In de veewagen naar Italië, daar de slacht en de verwerking tot Parmaham om vervolgens weer de weg retour naar de Benelux af te leggen. Gaandeweg ontstond bij Vogels en andere buffeladepten het idee om zelf het heft in handen te nemen. Controle over de hele keten, van melk tot de levering van kaas, brengt immers het meeste geld in het laatje.

Deze benadering leidde tot Buffel O’landa, de grootste producent van buffelmozzarella in Nederland. Met vier Peelse boeren vertegenwoordigen 65 procent van de Nederlandse buffelmelkplas. De 650.000 liter melk die de dieren afgeven is goed voor 250.000 kilo mozzarella. Echte mozzarella, met gegarandeerd minimaal 70 procent buffelmelk in de kaas. ‘Daarin onderscheidt onze kaas zich van de meeste mozzarella’s die je in de supermarkt vindt’, legt John Probst, directeur van Buffel O’landa uit. ‘Die kazen bestaan grotendeels uit koemelk. Wij schatten dat in Nederland dik 90 procent van de mozarrella’s eigenlijk koemozzarella’s zijn.’

Is dat dan erg? Niet per se, maar het is het verschil tussen middelmaat en topkwaliteit. Een hap mozzarella di bufa proeft hartiger, zilter en heeft een duidelijker nasmaak. ‘Een Italiaanse mozzarella-importeur hier net over de grens in België was eerst heel sceptisch. Mozzarella kon wat hem betreft alleen uit Italië komen. We lieten hem proeven; een dag later belde hij al of hij meer van onze kaas kon krijgen.’

Buffel O’landa richt zich vooralsnog op de tophoreca en kaasspeciaalzaken. Op termijn moet de supermarkt worden veroverd. Voor die groei krijgt de mozzarellaonderneming steun van Agro & Co Brabant. De ontwikkelmaatschappij voor agrofood en groene ruimte heeft een financieel belang genomen in Buffel O’landa. ‘Wij steunen innovatie in de agrarische sector en de ketenverkorting die Buffel O’landa realiseert is zo’n duidelijke vernieuwing. Er zijn niet veel activiteiten binnen de agrobusiness waar boeren greep hebben op het hele traject, van de melk tot de verkoop’, vertelt investeringsmanager Joost van ’t Hooft.

De participatie trok de aandacht van de media. De Telegraaf en De Pers zetten de Nederlandse buffelmozzarella in de krant. De vakpers (agrarisch en food) maakte eveneens ruimte vrij.

Reageer