Media hebben sinds 'Fortuyn' een ambivalente houding tegen de politiek. De analyse was in 2002 dat media - met honderden journalisten gegroepeerd op nog geen vierkante kilometer rond het Binnenhof - zich volledig hadden laten verrassen door de eruptie van ongenoegen over zorg, immigratie, integratie, bureaucratie en besluiteloosheid.

Een belangrijk gemis, vond de kiezer, was ook het gebrek aan bevlogenheid onder Paars. Het was pragmatisme wat de klok sloeg en de partijen in het politieke centrum leken volstrekt inwisselbaar. De oproep aan 'de politiek' was weer op zoek te gaan naar hun ideologische wortels en zich weer herkenbaar te maken voor de kiezer die weer iets te kiezen wilde hebben.
 
Media namen zich voor de politiek voortaan vooral van buiten de Haagse kasstolp te volgen. Het 'Haagse debat'  mocht dan wel belangrijk zijn, maar dan vooral voor de politici zelf. Vertrouwen moest je ze in elk geval niet. Dat vooroordeel is nog steeds populair. Politiek-inhoudelijke discussies vind je vandaag de dag buiten de traditionele kwaliteitsmedia nauwelijks terug. De afkeer van de politiek daarentegen zie en hoor je dagelijks voorbijkomen op shockblogs zoals Geen Stijl en het radioforum Stand.NL Op zich merkwaardig, de veronderstelling na Fortuyn was immers dat met het openbreken van de gesloten kaste in Den Haag uiteindelijk een bredere maatschappelijke betrokkenheid zou ontstaan.

Die politieke geëngageerdheid doet er anno 2008 voor bepaalde media nauwelijks meer toe. Onder andere omdat het verdienmodel het niet toestaat (gratis kranten werken met minimale, relatief onvervaren redacties), anderzijds omdat marktonderzoek aantoont dat politiek niet aansluit bij de belevingswereld van de doelgroep. Hoe anders is de handelwijze van de gratis krant DAG – kleine redactie, met hoofdzakelijk doorgeeffunctie, toch ook dagelijks (aan)gevuld met Volkskrant-kopij - te verklaren. In het weekeinde dat ChristenUnie en PvdA zich buigen over enkele principekwesties (embryoselectie, bepalen politieke koers) volstaat DAG ‘s maandags met een simpele fotocompilatie plus nietszeggend bijschrift. Dan is de bijdrage van DAG-cartoonist Hajo over de embryoselectie misschien wat ongenuanceerder, maar ze zet wel aan tot nadenken. Dat je bij de lezer een bulk aan voorkennis vernderstelt, is weer een andere zaak.

Wat dit zegt? Politiek wordt mediatechnisch een niche product. Een slinkende groep kan niet zonder, terwijl een groeiend deel van de bevolking het als oninteressant of zelfs irrelevant beschouwt. De geëngageerde journalist spreekt in dat kader al snel van verschraling, aan de andere kant moet je je uitgedaagd voelen door met heldere inhoudelijke verhalen deze trend te keren. Niet door weg te kijken van de realiteit, maar door de handschoen op te pakken. Vanuit eigen kwaliteiten. Minder hijgerig, meer ‘slow journalism’. Feiten en verdieping, in een vorm die aansluit bij deze tijd.