Can’t read my , can’t read my, no he can’t read my pokerface. De deun zit sinds enkele dagen in m’n kop gestanst. Steeds dezelfde zin, aangevuld met p-p-p-p-pokerface. Lady Gaga. Wat een stem, de nieuwe Madonna. Ja pa, zal wel, klinkt het droogjes van de andere kant van de tafel.

Het nut van deze anekdote? Omdat het een prachtig voorbeeld is van welke factoren momenteel bepalen of je als artiest/merk scoort of niet. Steekwoorden in dit verhaal: authenticiteit, social media, long tail.

Lady Gaga bewijst op een simpele manier het gelijk van David Meerman Scott. Met de benen omhoog op een Spaans strand las ik tijdens de laatste meivakantie zijn boek The New Rules of Marketing & PR, een absolute aanrader voor eenieder die wil weten in welke richting ons vakgebied zich gaat ontwikkelen. In de 2,5 jaar als PR-professional ben ik niet eerder  zo geïnspireerd.

Meerman Scott betoogt in zijn boek dat met de intrede van internet en social media PR-professionals en marketeers rechtstreeks contact moeten zoeken met de klant (buyer persona), welke vorm die klant ook heeft. Om de klant/doelgroep te bereiken zijn de klassieke media nog steeds nuttig, maar lang niet meer zo zaligmakend als vroeger. Buyer personas – zoals ik in dit verhaal – vinden hun eigen weg wel. Ze bepalen zelf wat in hun kraam te pas komt en verwachten van de 'zender' dat hij hun overtuigt, op basis van meerwaarde en kwaliteit, niet op basis van een gimmick of puur uiterlijk vertoon.
 
Dat overtuigen moet in de opinie van Meerman Scott gebeuren aan de hand van inhoud (content) die haast journalistiek van toonzetting is. Neutraal en transparant in plaats van ‘pushy’ en subjectief, ruimte gevend aan de ontvanger om er van te denken wat hij/zij vindt. Benader je doelgroep niet vanuit de intentie dat ze direct, maar ook enige tijd later tot aankoop van je product kan overgaan.

Terug naar Stefani Joanne Angelina Germanotta, zoals Lady Gaga in werkelijkheid heet. Voor mij een onbekend fenomeen, maar Pokerface blijkt al maanden oud te zijn, sterker nog het nummer stond al weken op de familie-iPod die via de autoaudio wordt afgeluisterd. ‘Waarom zit ze dan niet tussen mijn oren’, vroeg ik m’n kids. ‘Omdat je het een stom nummer vond en direct doorklikte om een ander liedje te horen’, antwoordden ze.

Dat klopte en, moet ik erkennen, mijn weerzin kwam voort uit vooroordelen. Op het eerste gehoor is Pokerface een nummer zoals er zoveel zijn. Platte discodeun, weg ermee. En vervolgens het kroost nog even toepreken dat de muziek vroeger zoveel beter was.

Alles veranderde toen mijn kinderen afgelopen week op de laptop het optreden van Lady Gaga bij Mooi! Weer De Leeuw afluisterden. Op YouTube. Zichzelf begeleidend op piano zong ze een ingetogen versie van Pokerface. Stem een 10, performance een 10. Geen nep, maar echt. Die meid kan zingen.

Sinds dat moment neurie, fluit en zing ik Pokerface. En struin ik YouTube af op meer akoestische live-optredens van Lady Gaga. Die zijn er volop, met als ander hoogtepunt de Paul O’Grady Show. Daar combineert ze de akoestische met de disco-versie.

De lessen uit dit verhaal. Als muziekliefhebber (alles kan, als het me maar raakt) hoor ik via mijn kinderen (leden van mijn sociale netwerk die ik serieus neem) een artiest die mij overtuigt ( authentiek, origineel, eerlijk), terwijl ik haar eerder had afgeserveerd!

De trigger is een live-performance op tv (wees daar waar je doelgroep is) dat ik niet op moment van uitzending kon zien (vakantie), maar naderhand via YouTube wel tot mij kon nemen. Om een bevestiging te zoeken van haar kwaliteiten luister ik talloze andere optredens af van Lady Gaga die op internet terug te vinden zijn. En de long tail van Chris Anderson werkt ook. Het nummer is inmiddels via gedownload. Een eurootje naar New York. Ik kijk uit naar de volgende single.